Κάλεσμα στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη

Δεκέμβριος 2008…
Στις 6 Δεκέμβρη, στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, ο δεκαπεντάχρονος, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, πέφτει νεκρός από τη σφαίρα του μπάτσου Επαμεινώνδα Κορκονέα.
Η δολοφονία του Αλέξη πυροδότησε πλήθος συγκρούσεων με την αστυνομία, επιθέσεις σε καπιταλιστικούς και κρατικούς στόχους, μαζικές καταλήψεις και απεργίες.
Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μετά τη δολοφονία πήραν τη μορφή εξέγερσης. Η οργή των καταπιεσμένων ξέσπασε βίαια, δηλώνοντας με σαφήνεια ότι, το μονοπώλιο της κρατικής βίας είναι διάτρητο μπροστά στην άσκηση της επαναστατικής βίας.

Δεκέμβριος 2015…
Επτά χρόνια από την εξέγερση του ’08 και οι πολιτικές λιτότητες πλήττουν ολοένα και περισσότερο τα καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας. Η υποβάθμιση κάθε έκφανσης της ζωή μας, ο διαρκής έλεγχος και η παρακολούθηση, η ασφυκτική καταπίεση από τα αφεντικά, η οικονομική ανέχεια και οι σχέσεις εκμετάλλευσης που προτάσσει ο καπιταλισμός είναι η βία που μας ασκεί το κράτος και το κεφάλαιο. Έτσι, ο κρατισμός για να αναπαραχθεί και να παγιώσει την κυρίαρχη ιδεολογία του πρέπει να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση, κι όταν αυτό δεν είναι εφικτό μέσω των κοινωνικο- οικονομικών πολιτικών που ακολουθεί, λειτουργεί ως μηχανισμός καταστολής. Η μεγαλύτερη, λοιπόν, βιομηχανία φόβου και τρομοκρατίας είναι ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός. Εμείς, ως αναρχικοί/ αντιεξουσιαστές, δεν τρέψαμε ποτέ καμία αυταπάτη για την ουσία του κράτους, και γνωρίζουμε εις βάθος πως ο ταξικός πόλεμος, που με πρωτοφανή αγριότητα έχουν κηρύξει οι οικονομικά ισχυροί στην τάξη μας, δεν θα λήξει, αν εμείς δεν πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Η σπίθα που γέννησε την εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08, καίει ακόμα μέσα μας.
Γι’ αυτό, κρίνουμε επιβεβλημένη την παρουσία ενός αναρχικού/ αντιεξουσιαστικού μπλοκ μαθητών και φοιτητών στο δρόμο την ημέρα μνήμης της δολοφονίας. Γιατί για εμάς, ο Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ, ο πόλεμός μας απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο μαίνεται και σηματοδοτεί την άρνηση στην επιστροφή μιας ζοφερής κανονικότητας, την άρνηση να συνθηκολογήσουμε με το σύστημα εκμετάλλευσης.

Καλούμε την Κυριακή 6 Δεκέμβρη στη μαθητική- φοιτητική πορεία στα Προπύλαια.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

Αντιεξουσιαστικό Στέκι Παντείου

Διεθνιστική Αλληλεγγύη σε Πρόσφυγες και Μετανάστες

Οι εξελίξεις, σε μία περίοδο γενικευμένης αποσταθεροποίησης σε χώρες της Μέσης Ανατολής, έχουν δημιουργήσει μία τεράστια προσφυγική και μεταναστευτική ροή προς τη Δύση. Ο πόλεμος που λαμβάνει χώρα σε αυτά τα εδάφη είναι αποτέλεσμα ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών, εξυπηρετεί οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα και στοχεύει στον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, καθώς και στο γεωπολιτικό έλεγχο της περιοχής. Φυσικά, το γαϊτανάκι ευρείας αποσταθεροποίησης στα εδάφη της Μέσης Ανατολής πλέκουν και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, που προσβλέπουν σε περισσότερα οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Παράλληλα, η οικονομική και εξοπλιστική στήριξη ισλαμικών φονταμενταλιστικών οργανώσεων, όπως του ISIS, από ΗΠΑ και ΕΕ εξυπηρετεί και εκείνη με τη σειρά της τα συμφέροντα των γενεσιουργών της και εντείνει το κλίμα φόβου και τρομοκρατίας στην περιοχή. Εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτές τις περιοχές έρχονται αντιμέτωποι με τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τη βαρβαρότητα, την κοινωνική ανισότητα, τη λεηλασία της γης τους και το θάνατο. Έτσι, η ανάγκη τους για επιβίωση τους ωθεί στον ξεριζωμό.
Ωστόσο, η άφιξή των προσφύγων και των μεταναστών στην «πολιτισμένη» Ευρώπη δεν σηματοδοτεί και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους, όπως πιθανόν θα περίμενε κανείς. Οι φράχτες, τα ναρκοπέδια, οι στρατιωτικές ευρωπαϊκές δυνάμεις της Frontex αποτελούν τον πυρήνα αντιμετώπισης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ρευμάτων. Την ίδια στιγμή, λαθρέμποροι πλουτίζουν καθημερινά μέσω της μετακίνησης ανθρώπων στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα πολλοί από τους ανθρώπους αυτούς να θαλασσοπνίγονται, εκκενώνονται βιαίως προσφυγικοί καταυλισμοί με στρατιωτικές επεμβάσεις, παρατείνεται η λειτουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τα σύνορα κλείνουν και ο ευρωπαϊκός νότος μετατρέπεται σε «ζώνη αναμονής», εγκλωβίζοντας όποιον επιθυμεί να μετακινηθεί. Οι παραπάνω καταστάσεις ευνοούν την εμπλοκή διαφόρων ΜΚΟ, οι οποίες βλέπουν τις απολαβές τους να αυξάνονται κατακόρυφα και να κερδοσκοπούν και αυτές με τη σειρά τους μέσω κρατικών και ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων, ενώ ταυτόχρονα τα ΜΜΕ, ως γνήσια φερέφωνα της εξουσίας, ξερνούν ρατσιστικό μίσος, ανεβάζοντας έτσι τα νούμερα τηλεθέασης. Φαίνεται πως η βιομηχανία τους πολέμου είναι μία επικερδής επιχείρηση, από την οποία δεν βγαίνουν κερδισμένα μόνο τα μεγάλα αφεντικά, ή οι οπλοβιομηχανίες, αλλά και οι λοιπές παραφυάδες τους. Ας επισημανθούν σε αυτό το σημείο οι τόσο χρήσιμες έρευνες των ελληνικών πανεπιστημίων για τους εξοπλιστικούς μηχανισμούς του στρατού για τις ανάγκες φύλαξης των συνόρων (επί παραδείγματι έρευνες του Μετσόβιου Πολυτεχνείου για τα drones). Η φαντασιακή ανάγκη για ασφάλεια από μία ακαθόριστη αναπαράσταση του εξωτερικού εχθρού επιτείνει την οργάνωση της κοινωνίας με όλο και πιο στρατιωτικοποιημένους όρους, ενώ παράλληλα στρέφει τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς σε περισσότερο εθνικιστικά και ακροδεξιά μορφώματα. Η ολοένα και αυξανόμενη συντηρητικοποίηση των κοινωνιών δίνει ένα φανερό άλλοθι στο εκάστοτε κράτος να διαχειρίζεται με τον πιο βάρβαρο και εκδικητικό τρόπο τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, αλλά και να εντείνει την εκμετάλλευση και την καταπίεση στον εσωτερικό του πληθυσμό. Το κεφάλαιο, σε αγαστή συνεργασία με το κράτος, αξιοποιεί την παρούσα κατάσταση προς όφελός του. Κι ενώ το βάρος μετατίθεται στην προσφυγική κρίση, η ευκαιρία είναι κατάλληλη, ώστε το κράτος να χαρακτηρίσει τους οικονομικούς μετανάστες ως πλεονάζοντα και μη αναγκαίο πληθυσμό και να τους εκθέσει σε καθεστώς παρανομίας, μετατρέποντάς τους σε αόρατο εργατικό δυναμικό, ευθέως εκτεθειμένο σε οποιαδήποτε εργοδοτική αυθερεσία, ευάλωτο στις ορέξεις των αφεντικών και εξαναγκάζοντάς τους να εργάζονται σε συνθήκες σκλαβιάς με μεροκάματα πείνας. Ο φόβος τους για επαναπροώθηση αποτελεί το βασικότερη αιτία αδυναμίας συς λλογικοποίησης των αναγκών τους και της διεκδίκησής τους.
Εμείς, ως αναρχικοί, αντιλαμβανόμαστε τον πόλεμο ως την πιο ακραία μορφή του καπιταλισμού, διότι για χάρη των συμφερόντων των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, θυσιάζονται οι από τα κάτω αυτού του κόσμου. Θεωρούμε κρίσιμο το στοίχημα του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος να επιδείξει ταχέα αντανακλαστικά για τη στήριξη προσφύγων και μεταναστών. Απέναντι στα κοράκια των ΜΚΟ που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και προωθούν τη φιλανθρωπία, προτάσσουμε την αλλεγγύη μας με αυτοοργανωμένες καταλήψεις στέγης, με αντιιεραρχικά, αντιθεσμικά και αντιεμπορευματικά χαρακτηριστικά. Απέναντι στα καθεστωτικά μίντια που διαδίδουν ρατσιστικό μένος, προτάσσουμε τον κινηματικό μας λόγο. Απέναντια στα τσιράκια των αφεντικών, τους φασίστες, προτάσσουμε οξύτατα αντιφαστιστικά αντανακλαστικά, με αμυντική και επιθετική οργάνωση.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ, ΠΡΟΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΡΚΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ