Αλληλεγγύη στις Καταλήψεις

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 13 Μαρτίου η αστυνομία προχωρά σε εκκένωση δύο καταλήψεων, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στις κρατικές μεθοδεύσεις καταστολής αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων. Πρώτο χτύπημα των δυνάμεων καταστολής ήταν η κατάληψη στέγασης προσφύγων-μεταναστών στην οδό Αλκιβιάδου 4, όπου μάλιστα τα θρασύδειλα ένστολα καθάρματα δεν δίστασαν να κλέψουν και να βανδαλίσουν τα λιγοστά υπάρχοντα των εκεί διαμενόντων και μετά από πολύωρη ταλαιπωρία σε κέντρα κράτησης και ταυτοποίησης να πετάξουν οικογένειες με παιδιά στον δρόμο.

Επόμενος στόχος ήταν η κατάληψη Βίλα Ζωγράφου, κατάληψη με συνεχή παρουσία στους κοινωνικούς αγώνες της γειτονιάς, που στέγαζε επίσης πλήθος δραστηριοτήτων αυτομόρφωσης. Κατά την διάρκεια της εκκένωσης συνελήφθησαν 7 σύντροφοι οι οποίοι και ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη.

Επίσης την ίδια μέρα, το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αγρινίου διαρρήχθηκε από τους μπάτσους οι οποίοι άλλαξαν τις κλειδαριές, λήστεψαν 600 ευρώ από το ταμείο, άφησαν στον δρόμο τα σκυλιά που ζούσαν μέσα στο στέκι και προκάλεσαν φθορές στα μηχανήματα. Παρά την επίθεση που δέχθηκε, το στέκι συνεχίζει να λειτουργεί.

Διαχρονικά οι αναρχικοί καταλάμβαναν εγκαταλελειμμένα κτήρια, τα συντηρούσαν, τους έδιναν ζωή μετατρέποντας τα σε κέντρα αγώνα, ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών κάνοντας πράξη τα αναρχικά ιδεώδη στο μέτρο του εφικτού. Στις καταλήψεις μας λειτουργούμε οριζόντια και αντιιεραρχικά, μέσα από τις συνελεύσεις μας, σπάζοντας τους ρόλους που επιβάλλονται από την κοινωνία (ταξικούς, έμφυλους, φυλετικούς). Ο σκοπός της κάθε κατάληψης ορίζεται από τους εκάστοτε καταληψίες ανάλογα με τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους: κάποιες είναι καταλήψεις στέγης, κάποιες χώροι πολιτικής έκφρασης και παρέμβασης στην γειτονιά και στην κοινωνία ευρύτερα και κάποιες συνδυάζουν την στέγαση με την πολιτική παρέμβαση.

Οι κρατιστές και οι καπιταλιστές ενοχλούνται από την ύπαρξη καταλήψεων. Τους ενοχλεί το γεγονός ότι μέσα από αυτές βγαίνει πολιτικός λόγος και δράσεις ενάντια στο υπάρχον σύστημα. Θέλουν μία δημοκρατία που δίνει το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης μόνο σε όσους συναινούν με την αδικία που δημιουργεί η οικονομία της ελεύθερης αγοράς, μόνο σε όσους αποδέχονται τους νόμους που είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα τους. Αλλά δεν είναι μόνο ο πολιτικός λόγος και η πολιτική δράση της κάθε κατάληψης που τους ενοχλεί. Είναι και η ίδια η λειτουργία των καταλήψεων. Ενοχλούνται γιατί κάποιοι άνθρωποι αυτοοργανώνουν την ζωή τους μακριά από τις λογικές της εμπορευματοποίησης. Εξάλλου στα δικά τους σχέδια ακόμα και οι βασικές μας ανάγκες (σίτιση, στέγαση, υγιεινή) είναι εμπορεύματα που όποιος δεν έχει την δυνατότητα να τα αγοράσει αποκλείεται από αυτά. Ενοχλούνται, γιατί κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να δώσουν ξανά ζωή σε εγκαταλελειμμένα κτήρια της μητρόπολης. Για αυτούς είναι προτιμότερο να υπάρχουν κτήρια-φαντάσματα παρατημένα στην μοίρα τους, αρκεί το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς να μένει σεβαστό, παρά τα ίδια κτήρια να αποκτούν ζωή και χρησιμότητα από άτομα και ομάδες που δεν αναγνωρίζουν την έννοια της ιδιοκτησίας ως ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνίας.

Εμείς λοιπόν, είμαστε από αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται τις καταλήψεις ως κτήμα τους αλλά σαν χώρους που δεν ανήκουν σε κανέναν και είναι ανοιχτοί στο να χρησιμοποιηθούν από όλους. Οι καταλήψεις μας είναι χώροι που ακροβατούν ανάμεσα σε μια κοινωνία ελευθερίας της ανθρώπινης ζωής και δημιουργικότητας και στην κοινωνία που πασχίζουν να συντηρήσουν αυτοί, όπου όποιος δεν μπορεί να συντηρήσει την δική του ιδιοκτησία είναι ένα παράσιτο που πρέπει να απομονωθεί. Είναι αυτονόητο λοιπόν το κράτος να αντιμετωπίζει τις καταλήψεις ως κάποιο εχθρικό στρατόπεδο εν καιρώ πολέμου και όχι ως “εστίες ανομίας” όπως τα ΜΜΕ σπεύδουν κατηγορηματικά να τις ορίσουν.

Από την πλευρά μας δεν πρόκειται να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στις κρατικές επιθέσεις ενάντια στις καταλήψεις. Τις θεωρούμε αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα μας ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο και ως τέτοιο θα τις υπερασπιζόμαστε μέχρι το τέλος. Η αλληλεγγύη μας προς αυτές είναι δεδομένη. Εκκενώσεις, βανδαλισμοί, επιθέσεις και συλλήψεις δεν μας αποθαρρύνουν, αντίθετα οξύνουν την αντίδραση μας απέναντι στην κρατική καταστολή.

Οι καταλήψεις είναι αγκάθι

και θα ματώσετε για να τις πάρετε!

Την Δευτέρα 27/3, στις 12:00, καλούμε σε μικροφωνική παρέμβαση στο Πάντειο.

Αντιεξουσιαστικό Στέκι Παντείου

Σχετικά με την φετινή επέτειο των Ιμίων

Κάθε χρόνο, τέλη Γενάρη οι φασίστες με αφορμή την επέτειο των Ιμίων αποφασίζουν να ξεμυτίσουν από τις τρύπες τους και να χύσουν το εθνικιστικό τους δηλητήριο. Γι’αυτους είναι μέρα ορόσημο, μια μέρα που βρίσκουν την ευκαιρία να επιδείξουν την δυναμική τους στο δρόμο. Πολλές φορές άλλωστε έχει συνοδευτεί από πογκρόμ κατά μεταναστών και αντιφασιστών.

Φέτος όμως δεν τους έγινε η χάρη…

Η ναζιστική οργάνωση της Χρυσή Αυγής που τα τελευταία χρόνια συνεχώς αποδυναμώνεται, φέτος εγκατέλειψε το σημείο όπου καλούσε κάθε χρόνο, την πλατεία Ρηγίλλης, και αρκέστηκε στο να κλειστεί μέσα στα γραφεία της στην οδό Μεσογείων. Στην πλατεία Ρηγίλλης έγινε μία συγκέντρωση Αντιφασιστικών και Αριστερών οργανώσεων. Η δε ΛΕΠΕΝ που καλούσε στην πλατεία Κολοκοτρώνη όταν δέχτηκε οργανωμένη επίθεση αντιφασιστών συντρόφων τράπηκε σε φυγή αφήνωντας πίσω τις σημαίες τους και άλλο εθνικιστικό έντυπο υλικό. Στην Καβάλα τα ντόπια παρακρατικά σκουλίκια της οργάνωσης ΦΟΙΝΙΞ έκαναν μία πορεία περιφρουρούμενοι από τους μπάτσους. Η περιφρούρηση δέχτηκε την επίθεση των οργισμένων αντιφασιστών της πόλης.

Είναι φανερό από τα γεγονότα των φετινών Ιμίων αλλά και από άλλα γενονότα των τελευταίων ημερών (επιθέσεις σε σχολεία όπου φοιτούν προσφυγόπουλα, άνοιγμα εθνικιστικών σωματείων) ότι από τη μία η Χρυσή Αυγή προσπαθεί μάταια να ανακτήσει την δυναμική που είχε την περίοδο 2012-2013 και από την άλλη ότι δεν έχει εμφανιστεί κάποιο άλλο φασιστικό μόρφωμα που να προκαλεί κάποια σοβαρή απειλή. Η πολυδιαφημισμένη ΛΕΠΕΝ δεν μπορεί να κρατήσει ούτε τα γραφεία της ανοιχτά αλλά ούτε και τις προσυγκεντρώσεις της. ‘’Αυτόνομες’’ ομάδες σαν τους ΑΜΕ και την Combat 18 αρκούνται σε μπογιατίσματα και πυροτεχνήματα έξω από καταλήψεις.

Εμείς από την πλευρά μας δεν πρόκειται να επαναπαυθούμε σε θριαμβολογίες περί ήττας των φασιστών. Ξέρουμε πολύ καλά τον ρόλο που παίζουν: Σε περιόδους κοινωνικής αναταραχής το κεφάλαιο τους δίνει πάτημα να εξαπλωθούν και να αποκτήσουν επιρροή για να σταματήσουν κάθε αντίδραση εναντίον των συμφερόντων του. Γι’αυτό και εμείς θεωρούμε ότι τώρα που υποχωρούν οι φασίστες πρέπει να οξύνουμε τις εξεγερτικές δράσεις και τις επιθέσεις στο κράτος και το κεφάλαιο, μέχρι την επανάσταση για την Αναρχία!

Αντιεξουσιαστικό Στέκι Παντείου

Ανακοίνωση-κάλεσμα σχετικά με τα γεγονότα και τις συλλήψεις της 6/12/2016

“ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΠΟΥ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΝΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΕΙΡΗΝΗ”

 

Στις 6/12/08 οι αστυνομικοί Κορκονέας και Σαραλιώτης δολοφονούν τον αναρχικό Αλέξη Γρηγορόπουλο στην οδό Μεσολογγίου στα Εξάρχεια, προσθέτωντας ένα ακόμα “μεμονομένο περιστατικό” στην μακριά λίστα των δολοφονηθέντων από το κράτος. Ακολουθούν μαζικές συγκρούσεις που μετατρέπονται σε κοινωνική εξέγερση τις επόμενες μέρες , αφήνοντας καμμένη γή την χριστουγεννιάτικη στολισμένη Αθήνα καθώς και τις υπόλοιπες πόλεις της χώρας.

Ως Αναρχικοί δεν αντιλαμβανόμαστε τις κρατικές δολοφονίες ως μεμονωμένες, ούτε και προφανώς τις προβάλλουμε για να θυματοποιήσουμε εμάς και τους νεκρούς μας. Η εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου επεκτείνεται πάνω στην ανθρώπινη ζωή, και όσο υπάρχει καπιταλισμός και εξουσία οι δολοφονίες θα παραμένουν ένα όπλο στα χέρια του εχθρού. Έτσι, δεν μιλάμε για το “καημένο” το παιδί ή για τον “κακό”, δολοφόνο μπάτσο, όπως προβάλλει η κυρίαρχη αφήγηση του συστήματος αλλά και μεγάλων κομματιών του ευρύτερου κινήματος. Η αφήγηση αυτή σκοπό έχει και είχε πάντα τον μινιμαλισμό και την εκτόνωση της οργής πάνω στο πρόσωπο του κρατικού εκτελεστή, ξεχνώντας σκόπιμα τις χιλιάδες άλλες εκτελέσεις που συμβαίνουν καθημερινά. Εργατικά ατυχήματα, χιλιάδες αυτοκτονίες λόγω ανέχειας, δολοφονιές μεταναστών από μπάτσους και φασίστες. Συνθέτοντας τα, ακόμα και ο πιο ανίδεος καταλαβαίνει πως οι δολοφονίες ήταν, είναι και θα είναι πάντα στο σχεδιασμό του συστήματος, καθώς, όπως προαναφέρθηκε, η εξουσία πάνω στην σωματική ακαιρεότητα των υπηκόων του είναι ένα από τα ισχυρότερα μέσα δημιουργίας φόβου. Και ο φόβος φυλάει τα έρμα.

Ένα σύστημα το οποίο ειναι κυρίαρχο, πέρα από την δυναμική να εξουσιάζει την σωματική και ψυχολογική ακεραιότητα των καταπιεσμένων, έχει και την δύναμη να φυλακίζει και τους αντιπάλους του. Συστήματα ασφάλειας στις καταπιεστικά δομημένες μητροπόλεις, φυλακές υψίστης-και μη-ασφαλείας, παρακολούθηση της ιδιώτικης και κοινωνικής ζωής και εν τέλει απόλυτος έλεγχος των μαζών ώστε η καπιταλιστική παραγωγη να συνεχίζεται απρόσκοπτα και να αυξάνεται. Αναπτύσσοντας επίσης τη μέθοδο των “προληπτικων” συλλήψεων, έχει την ικανότητα να φυλακίζει όσους, ακόμα και θεωρητικά, τάσσονται εναντίον του, μην έχοντας υποπέσει σε κάποιο παράπτωμα το οποίο το ίδιο το σύστημα έχει ορίσει. Η γραμμή λοιπόν που οι ίδιοι οι εξουσιαστές έχουν ορίσει ανάμεσα σε αυτούς και τους αγωνιζόμενους είναι παραπάνω από ξεκάθαρη.

 

6 Δεκεμβρίου 2016

Οι μέρες μνήμης, όπου σύντροφοι έπεσαν στον αγώνα ενάντια στο κράτος, δεν είναι για εμάς μέρες ειρηνικών στιγμών που θα θυμόμαστε με λύπη τους νεκρούς μας. Είναι μέρες που κοινωνικές μάζες κατεβαίνουν στους δρόμους με συγκρουσιακή προοπτική και διάθεση. Εκεί έρχεται το ιστορικό καθήκον των οργανωμένων αναρχικών μειοψηφιών να προωθήσουν και να γενικεύσουν τις συγκρούσεις. Έτσι και φέτος εκατοντάδες κόσμου, συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής στα Εξάρχεια, αποθώντας επί 5 ώρες τις στρατιωτικές επιθέσεις του κράτους. Δεν αντιλαμβανόμαστε τις συγκρούσεις αυτές ως μοναδικό σκοπό ενός επαναστατικού κινήματος, αλλά ούτε και ως μία συνηθισμένη ψευτοσύγκρουση, ένα παιχνίδι ”κλεφτών και αστυνόμων” στα στενά των Εξαρχείων. Είναι σημαντικό σε μια εποχή που εκτείνεται η οικονομική επίθεση των καταπιεζόμενων στρωμάτων να απελευθερώνεται έστω και για λίγες ώρες μια περιοχή από τα χέρια του κράτους και να περνάει στα χέρια των εξεγερμένων.Οριοθετούνται έτσι φωλιές νερού στη γη του πυρός, όπου οι αγωνιζόμενες μάζες συναντιούνται, ζυμώνονται και αντεπιτήθενται. Έτσι προστατεύουμε τις γειτονιές μας, έτσι δημιουργούμε συνθήκες αντίρρησης της κυρίαρχης τάξης. Μπορεί τα τηλεπαράθυρα αλλά και μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να ουρλιάζουν για ”άβατο”, ψευτοεπαναστάτες, παιδιά των βορείων προαστίων, αλλά όσοι αγωνίζονται εντός και εκτός Εξαρχείων ξέρουν ότι οι φυλακίσεις, τα δακρυγόνα, οι πλαστικές σφαίρες, οι βασανισμοί είναι αληθινά.

Ορύονται οι τηλεοράσεις, οι βουλευτές και όλος ο συρφετός των μνημονίων και της υποβάθμισης της ζωής μας. Ποιοί είναι αυτοί οι κουκουλοφόροι; Απαντάμε λοιπόν πως είμαστε οι άνεργοι, οι απλήρωτοι-χαμηλόμισθοι εργάτες, οι βασανισμένοι μετανάστες, οι περιθωριοποιημένοι, οι αμετανόητοι επαναστάτες, οι μαθητές που ζουν την καταπίεση του σχολικού συστήματος και έχουμε όλα τα δίκια με το μέρος μας. Εσείς όμως ποιοί σκατά είστε;

Αναγνωρίζουμε λοιπόν την παραίτηση που διακατέχει μεγάλο μέρος της κοινωνίας σε μια περίοδο που μεγάλο κομμάτι της ζει σε άθλιες συνθήκες και ένα ακόμη μεγαλύτερο είναι στα όρια της φτώχειας. Δεν αναγνωρίζομε όμως την επίθεση εναντίων των αγωνιζόμενων και την αφομοίωση των θέσεων των καταπιεστών τους. Είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό για κάποιον που δεν έχει τα βασικά ή για τον φοιτητή που ξέρει ότι τελειώνοντας την σχολή του θα μείνει άνεργος να υιοθετεί την προπαγάνδα αυτών που τον σπρώχνουν στη φτώχεια. Δεν δεχόμαστε τα ψίχουλα που μας πετάνε, ούτε ξεχνιόμαστε με φοιτητικά πάρτυ και τριήμερα σε Αράχωβα και Bansko την εποχή που οδηγούμαστε στην ανέχεια.

Ως αναρχικοί, έχοντας κάνει από καιρό τις επιλογές μας και έχοντας δεχτεί τις συνέπειες τους θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι την καταστροφή κράτους και κεφαλαίου.

 

Δύναμη και αλληλεγγύη στους 8 συλληφθέντες της 6/12/2016

 

Αγώνας ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό

 

Συγκέντρωση-Μικροφωνική στο Πάντειο, Παρασκευή 16/12 12.00 πμ

 

 

Αντιεξουσιαστικό Στέκι Παντείου